Delhanin

منو ببخش که هنوز گاهی به یادت خیال میبافم، خاطراتت رو نفس میکشم و دلتنگی هام رو واژه واژه مینویسم. منو ببخش که قرارای اون روزامون رو هزاران بار تنها دور میزنم و اون ثانیه های ساده رو کش میارم و به ساعت ها خاطره تبدیل میکنم. اخ ک چقدر تصور دوباره ی اون روزها رو دوس دارم و برام شیرینند. خنده دارن قرارامون. چقدر برام اون روزها همین یواشکی دیدن هات بزرگ و هیجان انگیز بود! چقدر سر به هوا و گستاخ بودم،برای دیدنت اومدم به شهری ک نفسهات توش بود چقدر دلم هواتو داشت پر میزدم برا رسیدن به تو و اون کوچه و اون خانه و اون اتاق و دری که بسته شد.. اخ ک چقدر تو منو دوس داشتی پشت در بسته ی اون اتاق;چقدر امروز م Delhanin...